سلام...

آنچه می نویسم فریاد روح شکسته ام است.این نوشته ها را به خاطر فاصله ای

که با زندگی حقیقی گرفته ام مینویسم.این حرف ها شیون قلب من است که

اینگونه مرا وادار به نوشتن کرده است.

ظرف بلورین قلبم سرشار از محبت است.ولی کسی نیست که التماس های مرا

حس کند. حال با نوشتن این چند سطر همچون کبوتران سفید هر دم احساس سبکی 

می کنم. پس تو نیز به این غوغای دل من گوش فرا ده.

راستش را بخواهی به آینده و معنای مهمی که دارد به زندگی و ورای بی ساحلش می اندیشم.

و در خیال خود به تک تک کوچه های آشناییمان قدم می نهم به کوچه های عشق و محبت و

دوستی.

اما دریغ که در هیچ کدام آنها نشانی از خودم نمیابم.این است که در کوچه های غریب

و خاموش هم چون قاصدکی منتظر باد سرد هجرانم و گهگاهی پشت دیوار سکوت

می نشینم و روانه خلوت دل می شوم.

و آنجا در سکوت مبهم عشق و آن خلوتگه راز مهر و عشق را می جویم و در اعماق

کوچه صداقت "چشم هایم به نگاهی آشنا می شود"

نوشتم اما از چشم هایم بخوان که چه کشیدم "بخوان و بدان که ناخواسته خواستن

درد عجیبی است"

من دیگر خودم نیستم . من بی جانی هستم که به اجبار تحرک دارم.

از همه چیز دل بریدم. "از تو و همه کس" حتی از خودم.

                                  سخن عشق نه آن است که آید به زبان

 به نام آن که با یک نگاه عشق را در سینه عاشق نهاد و محبت را تبدیل به

 عشق کرد و مرا عاشق و شیفته تو نمود.

 اکنون در این اتاق بی روح در خلوت خود نشسته ام و آن چه را که در سینه

 دارم برایت می نگارم.

 البته خیلی چیزها را نمیتوان گفت یا نوشت بلکه باید آنها را احساس کرد.

 بدانکه تو به اندازه زیبایی طبیعت با صفا هستی و آه که چه زیباست صفا

 و صمیمیت در کنار باتو بودن... .

 و زیباترین بهار پایان انتظار است.

 هر آنچه می نویسم از ته قلبم است برای کسی که بیشتر از خودم و به اندازه

 خدایم دوستش دارم.

 نمیدانم تو را از کجا یافتم؟ از درهای بسته شب؟ از میان گلبرگ های یک گل

 عاشق؟ یا از میان نغمه های سوزناک یک بلبل؟

 فقط این را میدانم که تو را از هر کجا که یافتم *دوستت دارم*

 بدان روزی که تو را یافتم روز عشق بود  و روزهای با تو بودن روزهای عشق.

 روزهایی متفاوت از روزهای دیگر زندگیم.

 روزهایی سراسر خاطره... .

 روزهایش همه در التهاب عشق و شبهایش شب بی قراری با تب و سوز

 هجران. خدا بهتر میتواند لحظه های بی تو بودن را معنا کند.

 آری فقط خدا میتواند.

 لحظه لحظه با تو بودن "با تو عشق ورزیدن" با تو نفس کشیدن هرگز از یادم

 نمی رود و بدان که هرگز کسی نمیتواند مهر تو را از دلم بیرون کند و هیچ کس

 نمیتواند جای تو را در قلبم بگیرد.

                        به یاسمن ها و گل های سرخ باغچه

                          به آسمان و دریای نیلی

                             به ستارگان درخشان و ماه و خورشید

                                به دلتنگی غروب و خزان پاییز

                                     دوستت دارم و فراموشت نخواهم کرد.

مهتاب می خوام برای چی وقتی تو نیستی تو شبم

اسما برام غریبه اند اسم توئه روی لبم

وقتی که با من نباشی دریا قشنگی نداره

رنگین کمون آسمون راهای رنگی نداره

خورشید و لازم ندارم نور نگاه تو بسه

که هر طلوع و هرغروب اندازه ی یک نفسه

سفر چه بی معنی میشه وقتی تو نیستی همسفر

حالا که همرام نمی یای قلبمو با خودت ببر

سکوت جاده و شب و بدون تو دوست ندارم

گوش ماهی های ساحل و به یاد  تو جا میذارم

اگه دوستش داری ولش نکن........

از کسی که دوستش داری ساده دست نکش

شاید دیگر هیچ کس را مثل او دوست نداشته باشی.

از کسی هم که دوستت دارد به آسانی مگذر

شاید هیچ وقت هیچ کس تو را

مثل اون دوست نداشته باشه...

گفتم: خداي من، دقايقی بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغهء ديروز بود و

هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم، آرام برايت بگويم و بگريم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودی، من آنی خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستی. من همچون عاشقی که به معشوق خويش می نگرد، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم.

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آن همه دلتنگی، اينگونه زار بگريم؟

گفت: عزيزتر از هر چه هست، اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آيد عروج می کند، اشکهايت به من رسيد و من يکی يکی بر زنگارهای روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشی و از حوالی آسمان، چرا که تنها اينگونه می شود تا هميشه شاد بود.

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت: بارها صدايت کردم، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايی نمی رسی، تو هرگز گوش نکردی و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيزتر از هر چه هست، از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهی رسيد.

گفتم: پس چرا آن همه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزيت دادم تا صدايم کنی، چيزي نگفتی، پناهت دادم تا صدايم کنی، چيزی نگفتی، بارها گل برايت فرستادم، کلامی نگفتی، می خواستم برايم بگويی آخر تو بندهء من بودی چاره ای نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردی.

گفتم: پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت: اول بار که گفتی "خدا" آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خدای تو را نشنوم، تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايی ديگر، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفايت می دادم.

گفتم: مهربانترين خدا ! دوست دارمت ...

گفت: عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت ...

خدايا به خاطر همه عناياتی که به من داری ازت ممنونم. تو تمام لحظه های نيازم فقط خواستمت. ولي تو منو واسه هميشه ميخوای . توی اين لحظه های ترديد و تنهايی تنهام نذار. قدرت خواستن و رسيدن عطا کن. به اين وجود ناتوان و کمکم کن تا من بر زمان حكم برانم، نه آنكه گوش به فرمان بادا بادای ايام باشم ...کمکم کن تا پيش از آنكه مرا بفهمند به سوی دركشان گامها بردارم.

                به نام آن کس که فانوس طلایی عشق را در یک سای وجودمان به صدا در آورد.

          مرا در دیگران جستجو میکنی اما بدان ای دوست در این حال حتی نشانی از من

          نیز نمیابی.گفتی بخوان خواندم در حالی که گوش به من ندادی.اما حال که از من

          سکوت میخواهی تو بخوان من گوش میسپارم به سخنان شیرین تو.

          گفتی نگاهم کن تو را نگریستم در حالی که چشمانت را از من گرفتی.حال که از من

          میخواهی کور باشم نگاهم کن که من تو را عاشقانه نگاه خواهم کرد.

          من حتی نامهربانی هایت را میپرستم.پس بیهوده تلاش بر مهربانی نکن.

          تو از من وفا خواستی وفا کردم تا آخر خط اما تو جواب وفای مرا با جفا دادی.

          من مرده ام در حالی که هنوز نفس میکشم.در حالی که طپش قلبم هنوز نام تو را

          میخواند.گفتی دل از همه ببر تا مرا داشته باشی من دل از همه نه از دنیا بریدم ولی

          دیدم که نه تو رو دارم و نه دنیا رو.

          گفتی دوستم داشته باش من داشتم و وجودم را بسته به تو میدیدم اما افسوس که 

         دیدم دوستم نداری حتی به اندازه نگاه خسته ای. 

 گفتی که مرا به اندازه زندگی دوست داری اما پس از مدتی یافتم که از زندگی بیزار بودی.

         میدونی که دوست دارم به اندازه چشمهای چشم انتظار

                                                                   به اندازه تمامی دلهای دل تنگ چشم انتظار

امروز حالم خیلی بده.الان که این متنو مینویسم چشام پر از اشکه.هر کسی به یه طریقی دل منو میشکونه.

نمیدونم اگه تو رو هم نداشتم که حداقل امیدم به اون باشه الان باید چیکار میکردم.

دلم خیلی برات تنگ شده...با اولین نگاهم که به تو خیره موند تمام وجودم از هم پاشید.تنها آرزوم این شد

که بتونم یه لحظه حداقل کنارت باشم. تا حالا شده یکی از همه زندگیت برات عزیزتر باشه؟

تا حالا شده یکی رو انقدر دوست داشته باشی که اگه حتی لحظه ای از عمرت هم باقی مونده باشه

آرزو کنی که عمر باقی موندت به زندگی اون اضافه بشه؟

نمیدونم...شاید دوسم نداشته باشی.ولی...من بی تو یه لحظه هم زنده نخواهم ماند.من همیشه در آرزوی

روزی هستم که بتونم در کنارت باشم و زندگی کنم.خواهش میکنم........

                   ای تنها عشق من این آرزو رو از من نگیر...خواهش میکنم.

به امید اون روز...

                                 تقدیم به همه عاشقای دنیا

 اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه

                        يا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه

 اما نه گذشت و ديدم که دلم ديوونه تر شد

                           به تو گفتم و دلت از غصه من باخبر شد

 آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن

                         رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن

می دونم دوستم نداری مثل روزهای گذشته

                         من خودم خوندم تو چشمات يه کسی اينو نوشته

 می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من

                          می دونم واست يکی شد بودن و نبودن من

 اما روح من يه درياست پر از موج و تلاطم

                                 ساحلش تويی و موجاش خنجرای حرف مردم

  آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشيدن

                                  رفتن يه راه دشوار واسه هرگز نرسيدن

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری؟

چشمای تو به من آرامش می بخشدوتو چون مصرع شعری

زیبا سطر برجسته اززندگی من هستی.دفتر عمر مرابا تو شکوهی

دیگر هست.می توانی توبه من زندگانی بخشی یا بگیری از من آن چه

را می بخشی.آه تو به اندازه تنهایی من خوشبختی من به اندازه زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی من چه دارم که تو را در خور؟هیچ...

من چه دارم که سزاوار تو؟هیچ...

تو همه زندگی من هستی تو چه داری؟همه چیز...

تو چه کم داری؟هیچ...

کاهش جان من این شعر من است آرزو میکردم که تو خواننده شعرم باشی

راستی شعر مرا میخوانی؟نه.دریغا.هرگز

بی تو سرگردان تر از پژواکم.در کوه گر بادی در دشت.برگ پاییزی در

پنجه باد.از نسیم سحر بی سامان.از نسیم سحر سرگردان.بی تو پنداری سنگم.

نه اشکم .دردم.آهم.بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد کاستن. کاهیدن.کاهش

جانم کم کم. چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟ بی تو مردم.

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا چه کسی با تو می گوید.

 آن زمان که خبر مرگ مرا میشنوی کاش روی تو را میدیدم.

شانه بالا زدنت راو تکان دادن دستت که مهم نیست زیادو تکان

دادن سر را که عجب عاقبت مرد؟ افسوس کاشکی میدیدم.

من به خود میگویم چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد.

رفتن تو رفتن من میلاد روز سرد من

با رفتن تو خشکیدن گلای پاک یاسمن

آمده ام به دیدنت برای آخرین نگاه

برای آخرین سلام بودی برام یه تکیه گاه

مسافر یه راه دور نشانه از دیار نور

ناز کدوم یار و رقیب تو رو کشوند به راه دور

آمده ام به بدرقه بدرقه مهربونیت

سر بذارم رو زانوهات وداع با اون همزبونیت

دست زمون چه بی وفاست نگو که این کار خداست

ببین به وقت رفتنت فریاد دل چه بی صداست

هر جا برم تو با منی لحظه اوج خواستنی

برای قلب صادقم بهونه شکستنی

برای قلب صادقم بهونه شکستنی

                                برای تو

                                             سلام بهونه قشنگ من برای زندگی                      

                                       آره بازم منم همون دیوونه همیشگی

                   فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت    

                                     حال منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه

                جای نگاهت بدجوری تو صحن چشام خالیه

                                       ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر غمه

                 از غصه هام هرچی بگم جون خودت بازم کمه

                                         دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

                    فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

                                          فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی میکشم

                                           حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

                  رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی

                                            قسمت تو سفر شدو قسمت من آوارگی

                   نمیدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت

                                            برای مهربونیات نوازشات بوسیدنت

                   به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راحته؟

                                            یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته؟                     

           تقدیم به ...                   

قسم قلبم بود. وکیلم دلم بود.حضار جمعی از

عاشقان و دل سوختگان.

قاضی نامم را بلند خواندو گناهم را

دوست داشتن تو اعلام کرد.

پس محکوم شدم به تنهایی و مرگ.

کنار چوبه دار از من خواستند تا آخرین

خواسته ام را بگویم.

ومن گفتم به تو بگویند:دوستت دارم.

                                       بی تو من اسیر دست آرزوهای محالم

                                       یاد من نبودی اما من به یاد تو شکستم

غیر تو که دور از من دل به هیچ کسی نبستم

هم ترانه یاد من باش

     بی بهانه یاد من باش

             وقت بیدازی مهتاب

                  عاشقانه یاد من باش